Serdar Ortaç, yıllar sonra Ahmet Kaya’ya yönelik hakaretlerinden duyduğu pişmanlığı itiraf etti.

Milliyet Gazetesi’nden Pelin Çini’ye konuşan, Ortaç, yeni projelerini ve hedeflerini anlattı:

“Karabiberim” şarkısıyla hayatımıza girmenizin üzerinden tam 15 yıl geçti. Bu işe başlarken şu an bulunduğunuz noktaya geleceğinizi düşünmüş müydünüz?
Hayır, hiç tahmin etmiyordum. Tahmini bırakın, hayal dahi etmiyordum. “Karabiberim” 1994 yılının kasım ayında çıktı. Bu benim için de sürpriz oldu çünkü şarkıcılıkla hiç alakam yoktu. Çocukken şarkı söylemeyi severdim, insanlar “Sesin çok güzel” derlerdi ama önemsemezdim. Babamın torna atölyesi vardı, zamanla işleri büyütüp fabrika açmıştı ve benim de onun yanında çalışmamı istiyordu. Haydarpaşa Teknik Lisesi torna tesviye bölümünde okudum. Baktım ki bu işi yapmak istemiyorum, Bilkent Üniversitesi’nde Amerikan Filolojisi okuma bahanesiyle Ankara’ya kaçtım. 800 sayfalık mitoloji kitabını görünce oraya da ait olmadığımı anlayıp İstanbul’a döndüm. Hayatım 23 yaşına kadar arayış içinde geçti.

Müzik nereden çıktı?
O dönem Commodore 64 bilgisayarlar vardı. Oyun amaçlı aldım, sonra da şans eseri bir müzik programı keşfettim. Programı kurcalarken farkında olmadan kendi melodilerimi yaratmaya başladım.
Sonra işi ilerlettim. Stüdyo stüdyo gezip yaptığım besteleri satmaya başladım. Coşkun Sabah’a “İtirazım Var, İhtiyacım Yok” diye bir şarkı vermiştim. Diğer yandan da müzik aletleri satın alıp çalmayı öğreniyordum.
Hiç ders almadan darbuka, kanun, cümbüş ve piyano çalmayı öğrendim.

Çok isteyince böyle hemen yapılabiliyor mu bu işler?
Parmaklarım ve beynim beni farkında olmadan müziğe doğru yönlendirdi. Bu Allah’ın bana verdiği bir yetenek. Ama benim farkım, yeteneğimi aklımı kullanarak ilerletebilmem.

Radyoculuk geçmişiniz de var…
Özel radyoların açıldığı dönemde hem konuşmayı seven hem de hızlı ve mantıklı konuşmayı becerebilen bir adam olarak radyolara yöneldim. İki sene program yaptım. Bir gün programımda “Karabiberim”i mırıldandığımı duyan bir yapımcı stüdyoya geldi ve apar topar ilk albümüm yapıldı.

“Karabiberim”in klibi çok konuşulmuştu. Şimdi izlediğinizde nasıl buluyorsunuz?
O şarkıyı yaptığım sene Türkiye’de pop diye bir şey yoktu. İnsanlar yabancı şarkılara söz yazıp şarkı diye okuyorlardı. Ben Türk müziğinden etkilenerek besteler yapıyorum ve bununla da gurur duyuyorum. Klibi izlediğim zaman kendimle dalga geçiyorum. Sonuçta 23-24 yaş cehaletiyle yapılmış bir şey. Saçlarım, Mickey Mouse’lu pantolonum ve zeytinleri göbeğe pat pat atarak yemem çok komik. Şimdi olsa yapmazdım. “Keşke çekilmeseydi” dediğim oluyor ama utanmıyorum çünkü o da benim.

Şöhret olduğunuzu ilk fark ettiğiniz zamanı hatırlıyor musunuz?
Çok hızlı ünlü oldum. Hiç unutmam, ilk arabamı aldım ve Etiler’de bir lisenin önünde kırmızı ışıklara yakalandım. Bahçedeki tüm çocuklar arabaya hücum etti. Ağlayanlar, bağıranlar, sarılmak isteyenler… Orada anladım ki artık dönüşü olmayan bir yola girmişim. Şöhretin insana kazandırdıkları kadar götürdükleri de var. Geçen 15 sene boyunca çok yoruldum. Stresten midemde ülser, konserlerde koşturmaktan boynumda kireçlenme var, kafamı dinlemek için tek başıma İstinye Park’a gidip bir kahve içme lüksüm yok ama Serdar Ortaç olmakla gurur duyuyorum.